Ściany obwodowe-zewnętrzne łączą się z wewnętrznymi na kilka sposobów:

   1. Wpust stolarski. Wiązanie to polega na wykonaniu trapezowatego wpustu w balach ściany zewnętrznej, w który wprowadza się końcówki bali z których budowane są ściany wewnętrzne. Zaletą takiego sposobu związania ścian jest brak końcówek wystających na zewnątrz, dzięki czemu woda opadowa ma mniejszą możliwość penetracji ścian.
   2. Jaskółczy ogon środkowy. Wiązanie to przypomina jaskółczy ogon na węglach ale jest nieco prostsze. Wiązanie to jest mocniejsze niż stolarskie gdyż zaciosy obejmują całe bale, ale wystające końcówki mogą powodować przenikanie wody i zimnego powietrza. Żeby uniknąć wpływania wody przez ten zacios dawni majstrzy często go modyfikowali, tak żeby górna płaszczyzna końcówek bali widocznych na zewnątrz nie była pozioma, tylko ukośna. Żeby uniknąć przewiewania przez to złącze można zastosować zamki, pióra, lub końcówkę bala zwęzić.
Wiązanie to w starych domach mazurskich było twórczo rozwijane. Końcówki wystające na zewnątrz miewały przeróżne kształty, czasem bardzo dziwne. Wydaje się że kształty tych końcówek były tak formowane żeby nie woda jak najlepiej po nich spływała nie dostając się do środka, Niektóre z nich są jednak tak dziwne że nie można ich innaczej wytłumaczyć jak tylko chęcią popisania się cieśli swoim kunsztem.

             Wyżej wymienione rozwiązania winny się wzajemnie uzupełniać dlatego w jednym domu należy stosować i jedno i drugie rozwiązanie: w ścianach głównych konstrukcyjnych wiązanie drugie, a w ścianach działowych mniej ważnych konstrukcyjnie wiązanie typu pierwszego.